Hallo iedereen in het koude Nederland,

Ik kan elk verhaal wel beginnen met ‘het is alweer een tijdje geleden'. Nu alweer sinds het begin van Mei. Ik heb nog maar een paar weken te gaan en ik wil zo min mogelijk aan Nederland denken, om zoveel mogelijk van mijn laatste dagen hier te genieten. Met mijn hoofd in Nederland en de rest hier gaat dat niet lukken. Vandaar dat het allemaal zo lang duurt.

Ten eerste wil ik jullie heel graag jaloers maken, het is hier al een paar weken in de 30 graden, en dan niet een slappe 31, nee, het stijgt hier naar een 36 of zelfs 38 graden. Nou zullen jullie vast kwijlend achter de computer zitten, met de gedachte dat ik lekker de hele dag lig te zonnen in het zwembad. Maar ik zal jullie iets beter laten voelen. De temperatuur geeft nog niet aan hoe warm het voelt, en dat is het probleem. 35 graden is prima te doen, maar als je daar een gevoelstemperatuur van boven de 40 graden bij krijgt is het toch een ander verhaal. Ik lig nog steeds wel in het zwembad, maar zeker niet de hele dag. En lekker even buiten zitten in het zonnetje, gebeurt ook nauwelijks. Het is veel te warm! Dat verontrust de mensen hier ook. Het is nog vroeg in de zomer, en nu al zo warm. Dat is meestal een teken voor een niet zo goed orkaan seizoen. Ik had ook al op nu.nl gelezen dat het voor het eerst sinds 1856 was, dat er als twee tropische stormen (begin van een orkaan) waren geweest vóór 1 Juli. Gelukkig hebben wij daar hier nog niks van meegemaakt. Ik heb ook nog de eer dat mijn naam op de lijst staat van de namen voor de orkanen in 2012. Ben benieuwd wat orkaan Nadine gaat doen!

Dus we gaan nu weer even een stapje terug in het verleden, naar begin mei. Ergens rond die tijd, in de laatste week van school, waren er allemaal ceremonies op school, zoals een voor alle sporters, een voor de awards, en een voor alle juniors die toen seniors zijn geworden: de ring ceremony.
Eerst die voor de sporters, het hele softball team kreeg een soort houten bordje met je naam, jaar en alles erop. Leuk dat we dat hebben gekregen natuurlijk, weer een aandenken. En daarbij hadden Michelle en ik de week daarvoor allebei een ‘jacket' gekregen van het team, als afscheid. Zo'n jas is hier een ‘big deal', want die krijg je alleen als je een sport hebt gedaan, voor een paar jaar volgensmij, en dan een senior bent.
Daarna de awards ceremony, daar kreeg je een uitnodiging voor als je een award zou krijgen. Wat betekend dat je bijvoorbeeld allemaal A's en B's hebt gemaakt het hele jaar, of meegedaan hebt aan een wedstrijd of iets dergelijks. Ik had geen idee waarvoor ik nou weer iets zou krijgen, want ik heb nauwelijks iets uitgevoerd op school dit jaar. We hebben daar iets van 2 uur zitten wachten voordat ik eindelijk aan de beurt kwam, ik dacht eerst dat ze misschien een foutje hadden gemaakt. Maar nee, daar zeiden ze mijn naam ‘Nadine Verrrbuukum'. Een award voor art, mijn docent voor Art (tekenen en schilderen enzo) had mij uitgekozen van al haar Art I klassen om een award te krijgen! Toch nog wat bereikt hier in Saint Martinville!
Een paar dagen daarna was de Ring Ceremony. Alle juniors krijgen daar hun ‘senior ring', en zijn dan echt een senior. Ik was natuurlijk ook junior en mijn cijfers waren goed, dus ook ik was gepromoveerd naar Senior. De ring die ik met kerst had gekregen, werd toen dus officieel mijn senior ring.

Voor onze (Amanda's en mijn) verjaardagen zijn we het weekend na mijn verjaardag een dagje naar New Orleans geweest. Vroeg opstaan en na 2 uur rijden waren we er. Toen ik uit de auto stapte waren we eigenlijk al midden in de stad, wat was dat weer een fijn gevoel! Eindelijk, de stad! En geen stad waar je een grote parkeerplaats hebt om de halve kilometer en dan een paar winkels, nee, gewoon straten en winkels langs de kant! Ik was al helemaal enthousiast terwijl ik nog niks had gezien. Eerst hebben bij het Hard Rock Café geluncht en daarna zijn we naar het aquarium geweest. Daarna gingen we naar Jackson Square gegaan. Dat is een groot soort van plein, rondom een rechthoekig park. Dat is allemaal voor de Saint Louis Cathedral, een grote witte kerk. Wat beroemd is aan Jackson Square is dat daar allemaal lokale artiesten hun werk daar tentoon stellen. Sommige schilderijen vond ik toch echt veel te mooi om op straat te laten zien! Tegenover de ingang van de kerk was de straat/plein iets breder, en daar zaten allemaal van die waarzeggers op een rijtje om iedereens toekomst te voorspellen.
Nadat we daar een tijdje hadden rondgelopen zijn we gaan eten bij het beroemde Café du Monde, ze verkopen daar alleen beignets (een soort van platte oliebol). En daar waren ze natuurlijk het lekkerst. De rij om een tafeltje te bemachtigen is meestal meters en meters lang, maar net toen wij aan kwamen lopen was er geen rij, heel fijn! Café du Monde is al meer dan honderd jaar, elke dag van de week, 24 uur per dag, geopend. En ook leuk om te weten, de prijzen zijn altijd het zelfde gebleven.
Daarna zijn we in paard en wagen door het French Quarter gereden, dat is het oudste gedeelte van New Orleans. Heel mooi allemaal, van de grote huizen met op iedere verdieping een lang balkon. Toen zijn we ook nog even door Bourbon Street gelopen. Dat is één straat, met alleen maar kroegen. De straat wordt zelfs afgezet na een uur of 4, zodat niemand overreden wordt.
Ik vond het wel bijzonder dat ik daar in New Orleans was, wat 7 jaar geleden nog zoveel in het nieuws was door de orkaan. Daarvan heb ik trouwens niks gezien, omdat het gedeelte waar wij waren niet echt veel schade heeft opgelopen. Je kan wel een hele tour maken langs alle gebieden die getroffen zijn.

Nu springen we over naar Juni. Amanda's opa en oma hebben een grote tuin waar ze allerlei dingen groeien, zoals maïs. Dat was klaar om te plukken, dus daar hebben we twee dagen mee geholpen. Dat had ik natuurlijk nog nooit gedaan, maar het was op zich wel leuk.

Ik had ook nog wat dingen op internet besteld, via een winkel met Nederlandse dingen, in Amerika. Onder andere een poffertjes pan. Waar ik gelijk gebruik van heb gemaakt toen het bezorgd werd. Gelukkig vond iedereen hier dat ook lekker. Dus ze kunnen nu als ik weg ben Nederlandse pannenkoeken maken, poffertjes, stamppot andijvie, en hutspot. En dan mag ik hopelijk weer een broodje filet americain en een broodje kroket eten.

Twee weken geleden zijn we naar Oak Alley Plantation geweest. Zoals de naam al zegt is dat een plantage, uit 1837-39. Wat zo beroemd is aan deze plantage, tussen Baton Rouge en New Orleans, zijn de 28 eiken bomen voor het huis. Die zijn meer dan 300 jaar oud, ouder dan de Verenigde Staten zelf dus. Dat was ontzettend mooi om te zien!

Natuurlijk heb ik wel een klein beetje nagedacht over wat ik ga doen als ik terug kom in Nederland, los van dat broodje kroket. Ik heb een paar weken geleden besloten dat ik Human Resource Management ga studeren in Groningen. Daar heb ik heel veel zin in dus dat maakt het een beetje makkelijker om alles hier achter te laten.

Ik hoop dat jullie dit weer leuk vonden om te lezen, en laat een reactie achter!
Tot over 2 weken!

Ps: Ik heb ook nog een map gemaakt met foto's van mijn school, zodat jullie er ook een beeld bij hebben voor waar ik dit jaar op school heb gezeten!